| |
|
 |
دوش ديدم که ملائک در ميخانه زدند ...
|
|
|
|
|
|
|
 |
خوشتر از فکر مي و جام چه خواهد بودن ...
|
|
|
|
|
|
|
 |
صلاح از من چه مي جويي که ياران را صلا گفتيم ...
|
|
|
|
|
|
|
|
واعظان کين جلوه بر محراب و منبر مي کنند ...
|
|
|
|
|
|
|
|
اگر آن ترک شيرازي بدست آرد دل ما را ...
|
|
|
|
|
|
|
|
مرا مي بيني و هر دم زيادت مي کني دردم ...
|
|
|
|
|
|
|
|
دوش با من گفت پنهان کارداري تيز هوش ...
|
|
|
|
|
|
|
 |
به تيغم گر کشد دستش نگيرم ...
|
|
|
|
|
|
|
|
سلامي چو بوي خوش آشنايي ...
|
|
|
|
|
|
|
|
نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد ...
|
|
|
|
|
|
|
 |
دست از طلب ندارم تا کام من برآيد ...
|
|
|
|
|
|
|
 |
خمي که ابروي شوخ تو در کمان انداخت ...
|
|
|
|
|
|
|
|
خلوت گزيده را به تماشا چه حاجت است ...
|
|
|
|
|
|
|
|
شاه شمشاد قدان خسرو شيرين دهنان ...
|
|
|
|
|
|
|
|
سر ارادت ما و آستان حضرت دوست ...
|
|
|
|
|
|
|
 |
اي دل مباش يکدم خالي ز عشق و مستي ...
|
|
|
|
|
|
|
 |
خوش بود گر محک تجربه آيد به ميان ...
|
|
|
|
|
|
|
 |
بيا که رايت منصور پادشاه رسيد ...
|
|
|
|
|
|
|
 |
بعد از اين دست من و دامن آن سرو بلند ...
|
|
|
|
|
|
|
 |
دوش با من گفت پنهان کارداني تيزهوش ...
|
|
|
|
|
|
|
 |
اي خرّم از فروغ رخت لاله زار عمر ...
|
|
|
|
|
|
|
 |
دوش در حلقه ما صحبت گيسوي تو بود ...
|
|
|
|
|
|
|
 |
مژده دادند که بر ما گذري خواهي کرد ...
|
|
|
|
|
|
|
 |
مرحبا اي پيک مشتاقان بگو پيغام دوست ...
|
|
|
|
|
|
|
 |
بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشاني داد ...
|
|
|
|
|
|
|
 |
بوي بهبود ز اوضاع جهان مي شنوم ...
|
|
|
|
|
|
|
 |
سحرم دولت بيدار به بالين آمد ...
|
|
|
|
|
|
|
 |
خوش بود گر محک تجربه آيد به ميان...
|
|
|
|
|
|
|
 |
سحر بلبل حکايت با صبا کرد ...
|
|
|
|
|
|
|
 |
کنون که در چمن آمد گل از عدم بوجود ...
|
|
|
|
|
|
|